In’t Schwiensblatt weer vundag een Bericht över Plattdüütsch in Langballig vun’e „Heimatvereen vun’e Landschaap Angeln“ över dat Plattdüütsch schnacken. De Överschrivt keem vun Fidde Thordsen: „Heimat, Humor und Herz“. Schreven weer dat op Düütsch!

Dat is typisch. Wenn över Platt watt ward schreven, den geit dat um „Heimat“ un all so’n Gedöns. Dat geit um Folklore, Döntjes un dorum, dat et so schön is, Platt to schnacken!

Dor fraag ik mi doch, worum starvt Platt ut?

De Lüüd, de Willem van de Loo opföhrt as „Plattschnackers“ sünd ja nig mihr so gans jung. Dat „Kük“ ist 65 Jahr old. De annern sünd all över söbentig!

Dat dor keen junge Lüüd sünd bi, liggt doran, dat de „Olen“ hem mit de Kinner keen Platt schnackt. De „Olen“ hem sölm doför sorgt, dat Platt hett keen Platz in’t Leeven vun hüüt!

Dat se dat in’e School lichter hem, de Kinner, heet dat denn. Un bi de Deerns, wo pienlich is dat wull, wenn de’n Kerl draapen un schnacken Platt!

Over, wenn so’n Kind in’e School watt förleest, op Platt, denn is dat to un to sööt! Dat dat Kind nig vesteit, watt et leest un suns uk keen Platt schnacken kann, is denn eenerlei!

Dat kümmt jaa vun watt heer, dorvun nämlich, dat dat Billungsideal vun’e Prussen Platt anseeg as een „Bildungshemmnis“. Plattschnackers weern de Döösbüdels. „De dumme Buer schnackt Platt, de ’feine’ Lüüd Hoogdüütsch“.

Noch kunn dat watt warrn, mit Plattdüütsch. De Olen sullen man blots ümmer Platt schnacken, denn wullen de Kinner dat leern un Platt uk seen as een Spraak un nig as „Folkklore“ un Heimatgedöns!

Over, ik nimm nig an, dat dat kümmt.

Dat blivt wull dorbi, dat „Heimat, Herz un Humor“ as Fidde dat seggt, dorto föhrt, dat ole Lüüd Plattdüütsch gans in’t Museum bring un bevör se dotblieven noch eenmaal dinken an’e Kinnertied, de doch weer to un to schön mit Plattdüütsch!